Waffles & wolkenkrabbers

Luc Standaert
Luc Standaert three star

Ik ben een regelmatige New York bezoeker (zo'n 30+ bezoeken totnogtoe) en heb een uitgebreid verslag plus heel wat foto's van mijn recente reis geplaatst op de Facebook-pagina "Waffles & wolkenkrabbers". Neem eens een kijkje. https://www.facebook.com/Waffles-wolkenkrabbers-1768915653331479/?fref=ts

Bowie-route & Chelsea

NEW YORK DAG 1 Bowie-fans opgelet! Vandaag ga ik eindelijk iets doen wat al lange tijd op mijn to-do-lijstje stond van af te handelen zaken in New York: de David Bowie-route volgen. Ik vond die route een paar jaar terug op het internet (ik heb geen idee meer waar en ze is dus niet bewegwijzerd of officieel of wat dan ook; gewoon een fan die ze samenstelde) en ondanks de regen en mist die The City vandaag treiteren, hou ik me bij mijn besluit. Ik weet wel dat Sting degene is die zingt over “An Englishman in New York” maar de Brit die ik het meeste associeer met de stad is toch Bowie. De route start op Washington Square, een plein dat u vrijwel zeker kent vanuit één of andere film of serie. Vandaag ontbreken de circusartiesten, de singer-songwriters, de beroemde poppenspelers, … enkel een paar hardcore Afro-Amerikaanse schaakspelers (jawel) tekenen present in de miezerige regen. Het plein is omringd door gebouwen van de NYU, de New York University en de Arch (de Boog) is natuurlijk het meest bekende element van het hele plein. Verlaat dat plein aan de Zuid-West zijde en ga MacDougal Street in. Eerste stop had dan moeten zijn Bleecker Bob’s record store (118 W, 3rd Street), niet meer in Bleecker Street maar al ruime tijd in 3rd Street, maar die heeft de deuren gesloten in april 2013 (wie koopt er nu nog platen, hoor ik sommigen denken). De huisbaas wou de huur onredelijk verhogen en dat deed voor Bob de deuren dicht. “Een plaat kost ongeveer 15 $ en kan je niet verkopen voor een veelvoud daarvan omdat de huur werd verhoogd”, was hun terechte commentaar op de plannen van de ‘landlord’. De plaats was nochtans legendarisch. Patti Smith ontmoette er Lenny Kaye, Joey Ramone sprak er lovend over in New York magazine, Wayne Knight (Newman) uit Seinfeld beledigde daar de fictieve winkeleigenaar, … Helaas is de zaak niet meer. Wel nog present, sinds 1927 al, is Caffé Reggio (19 Macdougal Street), bekend om zijn aloude en keurig opgeblonken espresso machine, gefabriceerd in 1902. Bowie was er een regelmatige klant, tenminste als ik de fansites mag geloven (en dat doe ik). Het valt me niet moeilijk voor te stellen dat hij tegenover mij zit, terwijl ik mijn behoorlijk uit de kluiten gewassen Tuna Sandwich probeer te verorberen. Ik eet uit principe geen tonijn meer want de vis is met uitsterven bedreigd maar er stond, behalve wat pasta’s, niets anders op de kaart. Het was ondertussen ook harder aan ’t regenen en hij smaakte overheerlijk. Voldoende excuses? Net boven mijn hoofd hing een werk uit de 16e eeuw, toegeschreven aan de school van Caravaggio. Het is het laatste wat je verwacht aan te treffen in wat wij Europeanen een ‘bruin café’ zouden noemen. Hey, only in New York. Wat verderop in de straat (Nr. 116) was vroeger het legendarische The Gaslight, ooit gestart in 1958 maar duidelijk niet zo oud geworden als ikzelf. Bowie was ook daar een “regular”. Nu huist er de “Up & Up”. The Gaslight was een zogenaamd “basket house” waar muzikanten en andere artiesten kwamen optreden zonder gage en de klanten werden verondersteld iets in een mand (the basket) te gooien. Bij ons zouden ze met een hoed rondgaan. Beatpoet Allan Ginsberg trad er regelmatig op in de 60’er jaren. Zelfs Bob Dylan gaf er meerdere shows ten beste, getuige daarvan het album “Bob Dylan live at The Gaslight 1962”, aanvankelijk een bootleg maar later nog opnieuw uitgebracht door Columbia (Sony). Een beetje verder ging ik links Bleecker Street in, tot aan The Bitter End (Bleecker Street 147). In deze evenzeer legendarische muziekclub (New York’s oldest rockclub, since 1961) trad vorige maand nog Kat Rockell op, met wie ik later nog een afspraak heb. Ze werd er voorafgegaan door namen als (en ik noem er slechts enkele) Steve Forbert, Randy Newman, Tori Amos, Billy Preston, Linda Ronstadt, Etta James, Patti Smith, James Taylor, Bob Dylan, Van Morrison, Curtis Mayfield, Arlo Guthrie, Neil Young, … “legendarisch” is in dit geval geen spatje overdreven. Verderop steek je Broadway over en ga je naar rechts tot je passeert aan de allereerste Dean & De Luca (Broadway 560). Dean & Deluca leerde ik kennen toen Tine en ik logeerden in het Paramount Hotel, één van de twee hotels in New York die volledig door Philippe Starck werden aangekleed. Aan die boutique coffee shop kan je links eerst Prince Street in en iets verder terug links naar Lafayette Street. Je bent hier in de wijk NoLIta (North of Little Italy) en in N° 285 hadden Bowie en echtgenote Iman een appartement dat zich over 2 verdiepingen uitspreidde. Rechts van hun blok zie je nog de restanten bloemen en de “Let’s Dance” graffiti die fans achterlieten na zijn overlijden. Links om de hoek (52 Prince Street) vind je McNally Jackson, Bowie’s favoriete bookstore, schijnt het (en zeer aannemelijk want dichter bij zijn appartement is er gewoon geen andere). Tijdens mijn bezoekje kwamen zowel een koppel Duitse als een trio Deense toeristen vragen naar een kopij van een biografie van David Bowie, maar die waren uitverkocht. Ik keerde even op mijn stappen terug en sloeg links Crosby Street in. Daar vind je een beetje verder aan de linkse kant het Crosby Street Hotel (79 Crosby Street, New York, NY 10012), waar Bowie viel te spotten in de bar annex restaurant. Ook niet zo verwonderlijk want vlakbij is The Magic Shop (49 Crosby Street) waar Bowie met producer Tony Visconti zijn album “The Next Day” opnam en zelfs delen van “Blackstar”. Na hem volgden nog klanten als The Foo Fighters en Norah Jones. En nog andere bekenden gingen hem vooraf. Arcade Fire bvb. die er hun Grammy Award winnende album “The Suburbs” registreerden en Coldplay die in 2008 hun album “Viva La Vida” in The Magic Shop opnamen. De koffie in het hotel was OK maar kostte ongeveer het dubbele van de gangbare prijs elders. Noblesse oblige. Het is donderdagavond en dan zijn er in de kunstgalerijen van Chelsea exclusieve openingen waar je normaal op uitnodiging heen kan, maar als je een verhaal ophangt dat je een artiest uit Europa bent, hoeft die uitnodiging niet. Kom binnen ! Het Chelsea District ligt natuurlijk vlakbij de Chelsea Piers en de ondergaande zon nodigt nog uit voor een wandeling daarheen. Op de weg naar huis nog een heerlijke soep gegeten in de Sulivan St. Bakery (236 9th Avenue) en een foto genomen van de te adopteren huisdieren op een evenement ter gelegenheid van de première van een documentaire film over hen. Bij die dieren mag ik niet te lang blijven hangen. Ik zou ze allemaal adopteren.

 

 

 

 

Reacties